MENKATSA

A mother sings a lullaby to a child
Sometime in the future the boy goes wild
And all his nerves are feeling some kind of energy

A walk in the woods and I will try
Something under the trees that made you cry
It’s so erotic when your make up runs

I got wiring loose inside my head
I got books that I never, ever read
I got secrets in my garden shed
I got a scar where all my urges bled
I got people underneath my bed
I got a place where all my dreams are dead
Swim with me into your blackest eyes

A few minutes with me inside my van
Should be so beautiful if we can
I’m feeling something taking over me

I got wiring loose inside my head
I got books that I never, ever read
I got secrets in my garden shed
I got a scar where all my urges bled
I got people underneath my bed
I got a place where all my dreams are dead
Swim with me into your blackest eyes

I got wiring loose inside my head
I got books that I never, ever read
I got secrets in my garden shed
I got a scar where all my urges bled
I got people underneath my bed
I got a place where all my dreams are dead
Swim with me into your blackest eyes

Πρόσφατα γύρισα από ταξίδι στην Ιταλία σε Ρώμη, Φλωρεντία, Μιλάνο. Επειδή το έπαιξα λίγο cheapos με τους ταξιδιωτικούς οδηγούς (κοινώς δεν αγόρασα τίποτα) κοίταξα να δανειστώ από φίλους και γνωστούς και να βρω πληροφορίες από το Internet. Έπεσα πάνω σε διάφορα άρθρα για όλες τις παραπάνω πόλεις. Ένα από αυτά έχει τίτλο «Η Φλωρεντία στο πιάτο σας» που ανέφερε για τα εστιατόρια στην Φλωρεντία με πολλές λεπτομέρειες και φωτογραφίες. Παρόλο που θεωρώ ότι είμαι έμπειρος στην χρήση του Internet ξέρω ότι είναι ένας χώρος που ο καθείς μπορεί να γράφει ότι του… κατέβει δεν ξέρω γιατί αλλά θεώρησα το παραπάνω άρθρο έγκυρο κι έτσι έπρηξα τους άλλους (σύνολο τέσσερα άτομα) να ακολουθήσουμε τις προτάσεις του κατά πόδας. Το αποτέλεσμα; Μου ήταν να μου την πούνε όλοι.

Αφού δυσκολευτήκαμε πολύ να βρούμε το πρώτο μαγαζί (πράγμα που το θεωρούσα πολύ θετικό) φτάσαμε αλλά μόνο ως την πόρτα και φυσικά δεν μπήκαμε μέσα γιατί βρωμούσε λες και κατέβαινες στο υπόγειο. Προς έκπληξη μας είχε αρκετούς τουρίστες (προφανώς το μαγαζί διαφημίζεται σε ταξιδιωτικούς οδηγούς). Στην δεύτερη αφού περάσαμε μέσα από dodgy στενάκια λες και ήμασταν στην Σαπφούς δεν πλησιάσαμε καν στην θέα της εισόδου: πλακάκια διαλυμένα, φουσκωμένα και έτοιμα να πέσουν σε κανά κεφάλι. Εκεί η όψη μας θύμισε τα χασαπιά που συναντάμε στο Καπάνι (Ε ρε Μποτρίνι που σας χρειάζεται). Το μαγαζί αυτή τη φορά από εκεί που σταθήκαμε φαινόταν άδειο. Και αφού αποφασίσαμε να αφήσουμε το άρθρο μέσα στην τσάντα και να ξεχάσουμε τις προτάσεις του ανεβήκαμε προς πιο κεντρικά μέρη.
Περνώντας από την μια πιτσαρία στην άλλη καταλήξαμε να καθίσουμε σε ένα μαγαζί με έναν εντυπωσιακό φούρνο που φαινόταν πολύ όμορφο και έχει πολύ καλές τιμές. Μόλις παρατήρησα το όνομα του μαγαζιού μου φάνηκε γνωστό. Άνοιξα το άρθρο και είδα ότι ήταν η επόμενη πρόταση. Η πρώτη εντύπωση άριστη μέχρι που ήρθαν οι πίτσες. Πολύ μικρές και ήταν λες και είχες ρίξει τη σούπα σου πάνω αφού την είχες ψήσει. Τα τέσσερα τυριά ήταν εύγευστη ενώ η άλλη με τα αλλαντικά αδιάφορη. Και εκεί που τα πήραμε ήταν με το service. Μάλλον επειδή δεν ήταν ικανοποιημένοι από τον μπρίλη που κάναμε ως εκείνη την στιγμή (2 πίστες, 1 σαλάτα, 2 μπύρες, 2 cokes) άρχίσαν να μαζεύουν τα πιάτα μας πριν καλά καλά τελειώσουμε (how rude). Η εικόνα να έχουν μαζέψει τα τρια σετ και να έχει μείνει το ένα με τον τελευταίο από εμάς ακόμα να τρώει μου φάνηκε πολύ αστεία.

Δυστυχώς άλλη εμπειρία από το φαγητό της Φλωρεντίας δεν είχαμε γιατί την άλλη μέρα φάγαμε στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου και σκάσαμε. Αλλά αυτό που θέλω να πω είναι ότι τις υπόλοιπες μέρες στην Ρώμη και στο Μιλάνο φάγαμε πολύ καλύτερα.

Συμπέρασμα: Το Internet είναι ένα μεγάλο δοχείο που μπαίνουν όλοι. Ο καθένας έχει την άποψη του και την εκφράζει (και καλά κάνει). Επειδή είναι φυσικό να μην έχουμε όλοι τα ίδια point of views καλό είναι να φιλτράρουμε ότι διαβάζουμε και να ήμαστε επιφυλακτικοί πριν το υιοθετήσουμε.

Οι καθηγητές Πληροφορικής αγωνιζόμαστε ενάντια στην απαξίωση - υποβάθμιση του επιπέδου σπουδών Πληροφορικής στο Δημόσιο Σχολείο όπου πρόσφατα μεθόδευσε το ΥΠΕΠΘ και απαιτούμε:
1. Οι αναθέσεις μαθημάτων ΚΑΙ για τα μαθήματα τα σχετικά με την Πληροφορική να γίνονται με βάση το γνωστικό αντικείμενο του πτυχίου και μόνο.
2. Ο αριθμός μαθητών ανά καθηγητή στα εργαστηριακά μαθήματα να γίνει δώδεκα (12) ΚΑΙ για τα μαθήματα Πληροφορικής και όχι δεκαεπτά (17) όπως τώρα κατ’ εξαίρεση ορίζει η νέα εγκύκλιος.
3. Ισονομία για τους υπεύθυνους εργαστηρίων Πληροφορικής με τρίωρη μείωση ωραρίου ΚΑΙ για το ΣΕΚ.

Για περισσότερα πατήστε εδώ

Φέτος γίνεται ψιλό-χαμός με τις καταλήψεις. Εντάξει από το ’92 νομίζω επί Σουφλιά στο υπουργείο παιδείας, άρχισε αυτή η ιστορία με τις καταλήψεις. Από τότε λίγο πολύ έχει γίνει μόδα τα παιδιά να παίρνουν τα κλειδιά και να κλειδώνουν τα σχολεία. Τις περισσότερες φορές, προβάλλουν κάποια αιτήματα που έχουν κάποιο point. Αλλά και πολλές φορές όταν ξεκλειδώνουν οι πόρτες για τους καθηγητές το θέαμα είναι θλιβερό. Σκουπίδια παντού και αρκετές ζημιές. Κάτι τέτοιο αντίκρισαν οι καθηγητές και οι καθαρίστριες στο ΤΕΕ Κουφαλίων σήμερα το πρωί.

Η κατάσταση είναι πολύ μπερδεμένη και πολλά τα ερωτήματα. Τα παιδιά αντιδρούν μόνο για να χάσουν μάθημα και να κάνουν χαβαλέ ή όντως για να δώσουν ένα μήνυμα σε εμάς τους καθηγητές τους και στους υπεύθυνους για την παιδεία γενικά; Είναι υποκινούμενα από διάφορους μηχανισμούς και συμφέροντα ή ενεργούν από μόνα τους; Για όλη αυτή την κατάσταση ποιος μπορεί να κάνει κάτι; Ποιος θα θεωρηθεί υπεύθυνος όλες αυτές τις ζημιές που προκαλούν τα παιδιά; Οι γονείς που τα παιδιά τους ξημεροβραδιάζονται στις καταλήψεις και εκτίθενται σε λογής κίνδυνο τι κάνουν; Που είναι;

Η εύκολη μηδενιστική απάντηση που δίνουν κάποιοι συνάδελφοι σε αυτό το θέμα είναι: Για όλα φταίνε τα παιδιά. Δεν ενδιαφέρονται, είναι απαράδεκτα, είναι κακομαθημένα, είναι μπλεγμένα σε άλλα μονοπάτια (ουσίες και οινοπνεύματα).
Προσωπικά δεν αθωώνω τα παιδιά αλλά σίγουρα δεν φταίνε μόνο αυτά για την κατάσταση. Είναι ωραίο και εύκολο να τα φορτώνουμε όλα στους άλλους αλλά εμείς, οι καθηγητές, τι κάνουμε; Τι πρέπει να κάνουμε; Και τι γίνεται με αυτούς (αν όντως υπάρχουν δηλαδή) που κρύβονται πίσω από τις καταλήψεις;

Κάποτε ο Σιδηρόπουλος τραγουδούσε:
«Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα»

Δυστυχώς χάσαμε τον Rick Wright, τον πιανίστα των Pink floyd. Αντίο Rick και καλό ταξίδι.

“Remember A Day” by Rick Wright

Remember a day before today
A day when you were young.
Free to play alone with time
Evening never came.
Sing a song that can’t be sung
Without the morning’s kiss
Queen - you shall be it if you wish
Look for your king
Why can’t we play today
Why can’t we stay that way
Climb your favorite apple tree
Try to catch the sun
Hide from your little brother’s gun
Dream yourself away
Why can’t we reach the sun
Why can’t we blow the years away
Blow away
Blow away
Remember
Remember

When will we get the time to be just friends
It’s never safe for us not even in the evening
‘cos I’ve been drinking
Not in the morning where shit works
It’s always dangerous when everybody’s sleeping
And I’ve been thinking
Can we be alone?
Can we be alone?

When will we get the time to be just friends
When will we get the time to be just friends

And no I’m not ashamed but the guilt will kill you
If .. don’t first
I’ll never love you like ..
Though we need to find the time
To just do this shit together
For it gets worse
I wanna touch you
But that just hurts

When will we get the time to be just just friends
When will we get the time to be just friends, just friends
When will we get the time to be just friends, just friends
When will we get the time to be just friends, just friends
Just friends

tell me lady, shining sun
to feel the warmth that’s come undone
do you sleep in sympathy
and if its true
walk with me

all of the while you were here
all of the while you were near

in the twilight the idols speak
and in the twilight you’ll always seek
a sentimental forgotten friend
who will always love you until the end

all of the while you were here
all of the while you were near

and now you search for the ideals
you’ll find a vice that always heals
the open wounds, the bleeding hearts
yet still they’ll say
you’re torn apart

all of the while you were here
all of the while you were near

come on lady walk with me
come on lady talk with me
can’t you see i’m all alone
this loneliness i can’t condone
come on lady hold my hand
take me to your shadowland
sleep awhile in sympathy
come on lady walk with me

Αυτό μας είπε η Υπουργός παιδείας. Οπότε θα μείνουμε στην “ζεστή” και φιλόξενη Λήμνο για άλλο ένα χρόνο. Το θετικό είναι ότι θα παίρνω τα μοριάκια μου και θα απολαμβάνω όλα τα πλεονηκτήματα που έχει το νησί της Λήμνου (παραπάνω χρήματα, νοσοκομείο, αεροδρόμιο, καλές ταβέρνες). Από την άλλη έχω βαρεθεί τις δυο και μοναδικές επιλογές για έξοδο Σάββατο βράδυ (Αλέξανδρος - Καραγκιόζης) και γενικά την μιζέρια των κατοίκων σε αυτό το νησί που δεν έχω ανακαλύψει ακόμα τι κάνουν τα βράδυα.

to be continued…

Πέμπτη ήταν θαρρώ. Πήγα να βάλω νερό από την βρυσούλα του χωριού και την είδα. Με κοιτούσε από μακριά. Τα ‘χασα. Με κοίταξε καλά καλά. Το έπαιξε αδιάφορη για λίγο και μετά σιγά σιγά άρχισε να με πλησιάζει. Σαν να απογοητεύτηκε που δεν έκανα το πρώτο βήμα. Αυτό όμως δεν την εμπόδισε να συνεχίσει. Έριξε μια ματιά στο αμάξι μου και πλησίασε πιο κοντά. Το άρωμα της μου έκοψε την ανάσα. Άρχισε να με κοιτάει στα μάτια, σαν να με διάβαζε. Μέσα της είδα την ζωή. Από τότε κάθε μέρα δεν μπόρεσα να πάρω τη σκέψη μου από πάνω της.

Λοιπόν μετά από καιρό λέω να γράψω κι εγώ τις αγαπημένες μου 7 (η σειρά δεν παίζει ρόλο)

Donnie Darko

Εκπληκτική ταινία σχετικά με ένα νεαρό, ένα γιγάντιο κούνελο, ταξίδια στο χρόνο και μπόλικη καλή μουσική από την δεκαετία του 80.

Fight Club

Ε δεν μπορώ να πω γιατί απαγορεύεται να μιλάμε γι’ αυτό. Brad Pit και Edward Norton.

Eternal sunshine of a spotless mind

Όπως και όλες οι ταινίες του Kaufman, σας προσφέρει ένα ταξίδι στο μυαλό. Για όσους την έχουν δει το μπουκέτο που τρώει ο Jim Carrey στην αρχή της ταινίας του ήταν άγνωστο μέχρι που το έφαγε στα τελικά γυρίσματα.

Love actually

Η ταινία αρχίζει με τα εξής λόγια: Όταν είμαι απογοητευμένος πηγαίνω στα αεροδρόμια για να βλέπω τους ανθρώπους που συναντιούνται μετά από καιρό. Γιατί Love is actually all around.
Όποτε είμαι στενοχωρημένος και χρειάζομαι lift up βλέπω αυτή την ταινία.

The Shining

Όταν είναι να την ξανά δω, σκέφτομαι αν έχω να κάνω κάτι σημαντικό την επομένη. Μου δίνει πάντα ανήσυχο ύπνο και κακά όνειρα.

Usual Suspects

Η πιο ανατριχιαστική αστυνομική ταινία ever. Χωρίς παραπάνω σχόλια: After that my guess is that you will never hear from him again. The greatest trick the devil ever pulled was convincing the world he did not exist. And like that… he is gone.

Devils Advocate

Σε όλες τις ταινίες οι ηθοποιοί (DeNiro κτλ) προσπάθησαν να σκεφτούν πως θα ήταν ο διάβολος για να φέρουν το παίξιμο τους στα μέτρα του και να τον ενσαρκώσουν σωστά. Στην ταινία αυτή ο Al (Pacino) δεν σκέφτηκε στιγμή: απλά έφερε τον διάβολο στα δικά του μέτρα …